Yazar: Pozitif Sevgili

Hikâyemiz 1 Aralık 2008 etkinlikleriyle başlıyor. Bir arkadaşım sayesinde tanıdığım Pozitif Yaşam Derneği'nin Dünya AIDS günü etkinliklerinde gönüllü oldum ve O'nu tanıdım.

Oturup konuşabildiğimizi, birbirimiz için hayatı kolaylaştırabildiğimizi, bir aradayken çok keyifli vakit geçirdiğimizi ve bunlar gibi hayata dair...

Yazar: Safir İzmir

Yazmak isteyip de yazamadığım o kadar çok şey var ki aslında. Bunlar aslında ufak görünen ama insanda çok yaralar açan olaylar..
Teşhisim mesela,  yanlış tedavi görüp aylarca kortizonla şişirilen ben, en sonunda hastaneye yatıp ameliyat olmak istediğimi söylediğimde doktorlar tedavinin daha uzun sürmesi gerektiğini bana söylemişti. Beni hastaneye, iç hastalıklarına yatırdıklarında bitik bir durumdaydım. Her şey çok güzeldi, kurutulacaktım. En sonunda bu rahatsızlıktan (tıp) vardı. Ama yanılmıştım, bende doktorlarda. Cerrahinin istediği kan tahlilleri sonucu hemen geldi.

Yazar: Pozitif Abla

Ben HIV+ kardeşi olan bir ablayım. Böyle şeyler sadece filmlerde olur diye bilirdim. Hatta bununla ilgili birkaç film de seyretmiştim. O insanlara çok üzülür, ağlardım. Bu nasıl bir hastalık ki insanlar buna yenik düşebiliyor, kısa sürede hayatlarını kaybediyorlardı. Ölümcül bir hastalık olarak görüyordum.

Yazar: Ardacan

Aynı işyerinde çalıştığım arkadaşım bir haftadır misafir ettiği yaz aşkını uğurlamıştı. Tatilde tanışmışlar, sonrada onu İstanbul'a davet etmiş. Bende arada onlara eşlik etmiş, güzel sohbetlerimiz olmuştu.

Yazar: Rasputin/Cem

Kulaktan kulağa oyunu gibi her şey. biri bi baştan "hayat yasamaya değer" der, diğeri de "hayat ne kadar da berbat"...sonra bu cümleler başlar uzun bir yolculuğa ve her iki cümlenin de son durumu yolculuğa başladıklarından farklıdır ve herkesin kendi kurduğu cümle doğrudur. Benimle hiç alakası olmayan bir yaşama "merhaba" dediğimin farkına yıllar sonra vardım.

Yazar: Yasin

Tanıyorum bir yerlerden acını...
Aynı şiddet de olmasa da tadı aynı dostum. Acıyı her gün başka bir renge boyamakla harcanıyor zamanımın geneli bir süredir. Şükrediyorum, isyan ediyorum gün gelip bırakıp gitmek istiyorum.

Yazar: Selahattin Demirer

Geriye dönüp baktığımda koskoca bir 18 yıl, yani 18 yıldır HIV pozitif yaşamak dile kolay değil mi? HIV+ olduğumdan habersiz yaptığım evlilik sonucu eşimin doğum yapacağı günlerde, bir tesadüf sonucu yapılan tetkikle HIV Pozitif olduğum ortaya çıkmıştı. Konu hakkında hiç bir bilgim yoktu basındaki yazılara baktığımda bir kaç ay içinde ölümü  beklemem gerekiyordu.

Yazar: Deniz

ANNEME;
Bu bir savaş benim gözümde.. Ama bildiğiniz savaşlardan değil, öyle çok savaşçı var ki ve hatta kendileri de dahil buna.
Bir kurban lazımdı ya da kahraman her savaşta olduğu gibi, bu ben miyim bilmiyorum ama gönüllüyüm, seslerin kısıldığı yerde ses olmak, tıkanan boğazlara su vermek gibi bir şey bu…Yaşanan haksızlıklara DUR! Diyebilme.

Yazar: Kız Kulesiii

Son iki ay içerisinde o bana düşkün, aşık, beni öpmelere doyamayan kızım gitti yerine bambaşka tanımadığım biri geldi sanki. Bakışları, tavırları, kaba konuşmalarıyla o kadar yabancı ki... Sabrımı iyiden iyiye zorlayan, odasına kapanan, sürekli msn başında oturan, hiç konuşmayan, mecbur kaldığında sadece evet - hayır diyen, daha üstüne gittin mi "karışma bana, kapa çeneni" diyen biri.

Yazar: Pozitif Birisi

1 yıla yaklaştığım bu günlerde paylaşmak istedim geçtiğimiz bir yılı...
Geçen sene Kızılay'da dişçiye giderken AIDS testi de yaptıklarını yazan bir afiş gördüm ve gittim kan verdim.Ertesi gün okuldayken merak edip aradım ve telefondaki kadın "doktor hanım sizinle görüşmek istiyor" dedi.

Yazar : Baba Dolphin

O dört çocuğumuzun üçüncüsü idi. Uzmanlıktan sonra dünyaya getirdiğimiz ve hemen her şeyi göstermeye ve paylaşmaya başladığımız cıvıl cıvıl bir çocuktu. Zaman çok çabuk akıp geçti ve o çocuk fakülteyi bitirip İstanbul’ da çalışma hayatına atıldı. Özgür ve istediği gibi bir ortamda yaşaması için elimizden geldiğince destek olmaya çalıştık.

Yazar: Umutcan

1998-2008 tam on yıl, ömrümün en zorlu en çileli en uzunnn on yılı.Hayat yolculuğumda umulmadık, istenmedik, beklenmedik misafiri ve onunla koskoca on yıl istenmedik arkadaşlık, yoldaşlık.. Korku, üzüntü, hayal kırıklığı, gözyaşı dolu günler, uykusuz geceler, hayata küsmeler...

Yazar: Akın

Tanı almakla birlikte hepinizin çok zor günler geçirdiğini bir akranınız olarak ben de çok iyi biliyorum. Kendinizi nasıl yalnız hissettiğinizi, durumunuzu kimseyle paylaşamadığınızı,
geleceğe umutla bakamadığınızı, belki suçluluk duyduğunuzu, ölümü düşündüğünüzü...
Oysaki bu korku ve kaygılarınızın büyük ölçüde yersiz olduğunu size rahatlıkla söyleyebilirim.

Yazar: Dolphin

Öncelikle bil ki bu günden itibaren hayatın bir  daha eskisi gibi olmayacak... Artık hayatının,  sağlığının, tüm bedeninin sorumluluğunu  taşıyorsun zihninde ve ruhunda...
Ve bundan böyle ne kadar da zora düşsen, ağlasan, sızlansan aslında bunu...

Yazar: Mertcan

Korkuyorum/Korkmuyorum...
Ölmekten korkmuyorum, hayır hayır.. Ben ölürsem, geriye kalacakların hayal kırıklıklarından Korkuyorum. Ölüm sebebimi öğrenen dostlarımın yüz ifadelerinden korkuyorum Ailemin üzülmesinden, yaşayacakları utançtan korkuyorum  Annemin gözyaşlarından korkuyorum.

Yazar: Scarlett

Her evin kendine has bir kokusu vardır ya hani; evlerine ilk girdiğimde mis gibi yaseminli beyaz  sabun kokusu kaplamıştı içimi... İnsana çocukluk  günlerini anımsatan güvende hissettiren beyaz  sabun kokusu... Şimdi düşündükçe anlıyorum belki de bu koku birbirinden bu kadar farklı insanları bir  aile yapan şeydi.

Yazar: Garo

"Testiniz pozitif" diyor hemşire ve elime bir kağıt uzatıyor, İl Sağlık Müdürlüğüne verilmek üzere. "Ama korkmayın" yalancı pozitiflik olabilir diye de ekliyor. Hemen dışarı çıkıyorum, bir nefes almam lazım. Kendimi kandırmak istiyorum ama bir tarafım "evet işte pozitifsin" diyor.

Yazar: Kız Kulesiii

8 yıllık kanser bir evlilikten kurtulmuş, hayatı hızla geri kazanmaya başlamıştım. İşe girmiş, kendi  gücümü elde etmiştim. Son derece sosyal neşeli, cıvıl cıvıl insanları ve hayatı çok seven  yani ele avuca sığmaz bi kızdım...
5–6 yıl kendimle ve çevremle son derece barışık bir halde mutlu mutlu yaşıyordum… Taaaa kiii + serüvenim başlayana kadar...

Yazar: Elif S.

Kızla kaderim aynı, lenf kanseri bende henüz  araştırılıyor, semptomlar aynı. (biyopsiler ağır ağır  takip ediliyor.)  Filmi birincil derece de gözlerimi  çeperlerine kadar açarak izliyorum. arada damla  düşüyor gözlerimden, kanser olduğumu sanıyorum ya...

Yazar: Kız Kulesiii

"Yeni enfekte olmuş ve her ikisi de psikolojik  çöküntü içerisinde olan iki kadın, HIV+'lerin dayanışma içerisinde olduğu bir elektronik foruma mail yazarak intihar etmeyi düşündüklerini söylerler, aşağıdaki yazı bu kadınlara cevaben yazılmış maillerden bir tanesidir."